از عشقی می نویسم که جلوی چشمام می بینم .از عشق های جاودان و عاشقان جاودان.از عاشقایی که شاید باید خودشون از عشقشون می نوشتن ولی نتونستن .از رازهای تلخی که تلخیش گریبان خیلی از عاشقان رو گرفته .از عشق ها و خیانت ها می نویسم که توی زمونه ی ما قسمت دومش بی داد می کنه .همیشه سعی می کنم اصلاً به خیانت فکر نکنم چون خیانت کردن کار عاشق نیست ولی با ننوشتن من خیانت از بین نمی ره .همیشه موقع نوشتن به همه چیز فکر می کنم .چشمام دنبال یه چیزی هست که از اون بنویسم و با توان کمی که دارم اونو توصیفش کنم .

ولی بعضی وقتها دیدن مشکلات انسانها قلمم رو از نوشتن عشق منصرف می کنه و می خوام از مشکلات بنویسم.از مشکلات دوتا عاشق که برای دیدن هم دلشون پر می کشه .از مشکلات دو عاشق که مانع این میشه که اونا برای هم باشن.از دیدن گریه های یه دختر یا پسر عاشق که هر کدوم بنا به دلیلی از عشقشون جدا شدن .از چیزهایی که عشقهای این زمان رو دچار مشکلات کرده .

ولی قلمم همیشه موقع نوشتن این مشکلات به دستم ایست میده و دفترم رو خط خط می کنه و می ره سر خط و می نویسه عشق .

پس منم طوری باهاش می نویسم که دوست داره .

پس سر خط می نویسم............

عشق

24 ساعت با توبودن یکی از زیباترین لحظات عمر من بود.24 ساعتی که عشق وجود من و تورو پر از شور عشق کرده بود و هنگامی که می خواستیم با هم دیگه خداحافظی کنیم با اشکهامون همدیگرو بدرقه کردیم.24ساعت با تو بودم با تویی که همراز تنهایی های من هستی با تویی که وجودت باعث وجود منه با تویی که 24 ساعت در برابر دیدگان من ایستادی خیلی زیباست.هیچ وقت دوست نداشتم این 24 ساعت تموم بشه .24 ساعت پر از فراز و نشیب پر از عشق .هر لحظه از این 24 ساعت برای من خاطره است خاطره هایی که هیچ وقت از ذهنم بیرون نخواهد رفت .24 ساعت خنده 24 عشق 24 با هم بودن.زمان با وجود تو برام معنا نداشت فقط دوست داشتم کنارم باشی .کنارو باشی و برام بخوانی .توی این 24 ساعت فکر ها زیادی از سرم گذشت .

فکر می کردم که نکنه این 24 ساعت برام یه خاطره مرده بشه فکر می کردم که نکنه دیگه 24 ساعتی وجود نداشته باشه که با تو باشم فکر می کردم که نکنه دیگه نتونیم برای هم از خاطرات این 24 ساعت بگیم .ولی من هیچ وقت به این افکارم اهمیت ندادم .چون دوست دارم تمام 24 ساعت های زندگیمو با تو باشم .

دستات توی دست من بود توی 24 ساعتی هر لحظه روبه اتمام می رفت .در 24 ساعتی که زمین به دور خودش می چرخید منم به دور می چرخیدم .این بود 24 ساعت کنار هم بودن .

تمام 24 های عمر رو بهت می دم تا هیچ وقت لحظات با تو بودن تموم نشه .

هیچی سخت تر از خداحافظی برام نبود.هیچ وقت من به هیچ مسافری خداحافظ نمی گم .به مسافر می گم به امید دیدار.

ولی همیشه برام یه علامت سواله که چرا رفتی .یاد حرفات که میوفتم بیشتر به فکر فرو می رم .تو می گفتی عاشق باید بسوزه و بسازه .اینجا همیشه یه سوال برام پیش میاد.سوالم اینه که آیا تو عاشق نبودی یا می خواستی از سوختن فرار کنی و دوباره خودت رو احیا کنی؟

مسافر تو دیگه رفتی.شاید برگشتی در کار نباشه .ولی مسافر با خودت چی بردی؟ عشقت رو با خودت بردی ؟ خاطراتت رو با خودت بردی؟ زندگیت رو با خودت بردی؟ یا هیچ کدوم رو نبردی ؟

مسافر چیزی جا نگذاشتی ؟

خیلی مسافرها از پیشم رفتن ولی دیدمشون و ازشون خداحافظی کردم و ازشون بابت همه ی کارهام معذرت خواهی کردم ولی ......

مسافر چمدان هات رو بستی بی اینکه بدونی تو خیلی وقته مسافر بودی و خبر نداشتی.همه ما مسافریم و باید از اینجا باید کوچ کنیم.

مسافر ما یه عاشق بود یه عاشق واقعی که سفر کرد تا همه از عشقش بشنوند و بدونن که عاشق نیستند.مسافر چمدان غمهاتو برای ما بگذار و برو .من اسم مسافر رو می گذارم سفیر عشق چون می دونم هر جایی که باشه در اونجا عشق جریان داره.

سفر بخیر سفیر عشق .به امید دیدار.

زندگی پر از تابلوهای ایسته .پر از اما و اگرها پر از باید ها و نباید ها پر از بودن ها و نبودن ها .موقعی که عاشق میشی یکی از اون مواقعیه که تابلوهای ایست زیادی جلوتو می گیره .همه برای ایستادنت فریاد می کشن و می گن ایست. می گن عاشق نشو .یکی نیست بگه چرا ؟ چرا نباید عاشق بشی ؟ چرا بهم ایست می دید؟ مگه گناهی مرتکب شدم؟ نکنه عاشقی گناهمه آره ؟

گناه من عاشقیه .همه میگن این جماعت عاشق کش و مرده پرستن ولی من باورم نمی شد ولی انگار باید باور کنم .توی جامعه ای عشق شده گناه .عشق شده بازیچه ی یه مشت عاشقنما.عشق رو همه بد می بینن و می گن عاشقی هرگز .سر همه قبلها نوشته ورود ممنوع در حالی که باید می نوشت ورود ممنون .عشقو دیگه کسی پاک نمبینه .دیگه همه عشقو مثل حباب می دونن که فقط با یه اشاره انگشت از بین میره .زندگی با تابلو هاش مجال عاشق شدن هم ازت می گیره .خستت می کنه .دیدن تابلو های ایست بیشتر خستت می کنه .اینقدر تابلوی ایست می بینی که دیگه اصلاً نمی تونی حرکت کنی و باید همون جا وایسی.آسمونو نگاه می کنی اونم دلش گرفته ولی کسی نیست که پیش اون بره و درد دلش رو گوش کنه آخه راه آسمون هم بهمون بسته شده .راه آسمونی که تنها راه فرار ما بود .خیابون ها از خالی تهی و دستها از تهی خالی تر .قلبها از ایست ها ایستادن و ذهن ها از فریاد ایست اشباع شدن.راهی برای رهایی نیست .

عشق رو با خودش برده .عشقی که جریان داشت .عشقی که توی وجود ها نعره می کشید .عشقی که جاری بود همچون جویبار ها .

بوی خوب ریحان که سفرها رو پر کرده بود .عشقی که توی خونه ها بود همه تصویر سیاه و سفید پیدا کرده .تصویری که مثل عکس ها قدیمی داره از بین می ره .به قول پیر مرده یادش بخیر .

شاید بگی یاد چی بخیر؟

یاد روزهایی که عشق معنایی داشت که به زندگی هم معنا می بخشید.یاد اون روزهای با هم بودن ها .یاد اون روزهایی که قلبها تابلوی ایست نداشتن .

ولی من می خوام به این روزها بگم ایست ! ایست !

این روزها تموم میشه و دوباره همه کنارهم ، بدون هیچ تبلویی زندگی می کنن .

شور عشق نه سازه نه آواز .شور عشق یه حس درونی است که از وجود می خواد شعله ور بشه و تمام غم های زندگیت رو توی خودش بسوزونه .شور عشقی که خدا در دل ما گذاشت.شور در زندگی شوری به وجود می آورد.این شوری به معنای مزه شور نیست این شوری به معنای میل پیدا کردن برای زندگیه میل برای اینکه بتونی نفس بکشی میلی به اینکه بخوای باشی تا نباشی.دیگه تند تند نفس نمی کشی و با آرامش راه می ری.دیگه چشمات موقعی که بسته میشه دیگه کابوس جلوی چشمات نیست دیگه وقت و بی وقت از خواب بیدار نمیشی .دیگه رویاهات فقط یه رویا نیست.دیگه تصویر تو ذهنت خالی و تهی نیست دیگه ذهنت پر شده از عشق .قالب وجودت شکل پیدا کرده .شکل عشق شکل دوستی شکل محبت.

قلبت سر شار از امید میشه .امیدی که هیچ وقت نا امید نمیشه .دیگه سر مشقی داری تا بتونی دفتر عشقت رو پر از کلمه کنی. پر از کلمه های زیبا که هر کدام برای خودشون یک کتاب معنی دارن.دیگه من نمی نویسی می نویسی ما . ما یعنی من و تو .من و توی که شور عشق توی وجودمون زبانه کشید و غم هارو از دلمان ربود.

زندگی زیباست اگر شور عشق در آن شوری بپا کند .عشق زیباست موقعی که دل آن را زیبا بداند.غم ها رو دادم به دست غم که غم دیگه غمی نداشته باشد.عشق رو سپردم به دلم که دیگه بهونه برای عاشق بودن نداشته باشه .شور عشقم هم به تو هدیه می دهم.